Andrzej Drawicz (ur. 20 maja 1932 w Warszawie, zm. 15 maja 1997 tam­że) – eseista, krytyk literacki, tłumacz literatury rosyjskiej. W latach 1989–1991 pełnił funkcję prezesa Komitetu ds. Radia i Telewizji!

Konfident SB – TW Kowalski.
Z akt SB wynika, że od lat 50. był zarejestrowany jako TW „Kowalski”, „Zbigniew” (data rejestrowania: 10 września 1953, 30 grudnia 1971 i 23 lipca 1976 roku, nr arch. 7638/1, nr mikrofilmu – 7638/1.).

Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Wa­r­sza­w­skim. W 1951 r. debiutował jako krytyk w tygodniku „Wieś”. W latach 1954­–­1964, był współtwórcą i działaczem Stu­de­n­c­kie­go Teatru Satyryków (STS). Pub­li­ko­wał w licznych czasopismach, zwła­sz­cza na łamach „Współczesności”, w „Li­te­ra­tu­rze Rosyjskiej”, „Kulturze”, „Poezji”, „Literaturze” i „Literaturze na Świecie”.

Z akt SB wynika, że od lat 50. był za­re­je­s­tro­wa­ny jako TW „Kowalski”, „Zbigniew” (data rejestrowania: 10 września 1953, 30 grudnia 1971 i 23 lipca 1976 roku, nr arch. 7638/1, nr mikrofilmu – 7638/1.).

W latach 1977–1978 wykładał w Instytucie Slawistyki na Uniwersytecie w Kolonii. W latach 1981– 1992 pracował w Instytucie Filologii Rosyjskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Jako działacz tzw. opozycji był w 1976 r. sygnatariuszem Listu 59 – protestu ludzi nauki i kultury przeciw projektowanym zmianom w Konstytucji PRL. Od 1977 r. był członkiem zespołu redakcyjnego podziemnego kwartalnika „Zapis”. W latach 1979–1981 był członkiem i wykładowcą niezależnego Towarzystwa Kursów Naukowych, a od 1980 członkiem jego rady pro­gra­mo­wej.

W grudniu 1981 r. został internowany. Po zwolnieniu dalej wykładał w In­sty­tu­cie Filologii Rosyjskiej UJ, potem przebywał także na stypendiach na u­ni­we­r­sy­te­tach zagranicznych, publikował w drugim obiegu m.in. w „Kulturze Niezależnej”, „Arce” i „Pulsie”. W latach 1989–1991 pełnił funkcję prezesa Komitetu ds. Radia i Telewizji, a następnie kierował Zakładem Literatur Wschodniosłowiańskich w Instytucie Slawistyki Polskiej Akademii Nauk. Był też profesorem Uniwersytetu Warszawskiego na Wydziale Polonistyki.

Zmarł nagle 15 maja 1997, dokładnie w dniu urodzin swego ukochanego pisarza Bułhakowa.

Polityka „grubej kreski” pod rządami Andrzeja Drawicza

Dziś możemy się tylko zastanawiać, na ile polityka realizowana w latach 1989–1991 przez „solidarnościowego” szefa Radiokomitetu Andrzeja Dra­wi­cza przyczyniła się z jednej strony do utrzymania niejednoznacznej oceny stanu wojennego, z drugiej do zakonserwowania w Telewizji Polskiej słu­żal­czo­ści dziennikarzy wobec aktualnej władzy.

Jeden z odcinków programu Bronisława Wildsteina „Cienie PRL” został poświęcony funkcjonowaniu Komitetu ds. Radia i Telewizji (a właściwie Telewizji Polskiej) za czasów Andrzeja Drawicza, jej pierwszego nie­ko­mu­nis­tycz­ne­go prezesa. Wywołał on ożywioną dyskusję. Uwagę skupiono jednak na wątku pobocznym, czyli współpracy Drawicza z SB w latach 60. Autorzy programu zostali oskarżeni o znieważenie i oplucie tego za­słu­żo­ne­go opozycjonisty. Najbardziej kuriozalne w tym przypadku było stanowisko Olgi Lipińskiej, która stwierdziła, iż nie interesują jej żadne dowody w tej kwestii. Notabene to stanowisko reprezentowane dziś przez wiele osób, a nawet całych środowisk.